İnsanoğlu ilk olarak milattan önce keşfetti tütünü. İbadet amacıyla yaktıkları tütün yapraklarının verdiği keyfi farkeden insanlar, o günden beri onu hayatlarında vazgeçilmez kıldı. Tütün, tarih boyunca çeşitli medeniyetler tarafından şekillendirildi. Pipo oldu, puro oldu, sigara oldu, ağızlarda çiğnendi. Ancak hiçbir şekil, tütünle 'nargile' kadar bütünleşmedi.

Hindistancevizi'nin dışındaki tütün benzeri tabakayı yakan ve cevizin içine soktukları kamışla keyif yapan Hintliler, asırlar sürecek olan nargile geleneğini de başlatmış oldular.

Doğum yeri Hindistandır. 'Narçil' denilen Hindistan cevizi kabuğundan yapılmış ilk kez. Arapların 'Sisa' İranlıların 'Kalyan' adını verdiği nargileyle Yavuz Sultan Selim zamanında tanışmış Osmanlılar. O dönemde İran'dan getirilen ve zamanın kahvehanelerinde muhabbetlere eşlik eden tömbeki (saf yaprak tütün) IV. Murat Döneminde yasaklanmış ve Tarihi galata Köprüsünün yanmasıyla unutulmaya yüz tutmuştur. Nargile uzun zaman İstanbul Tophane'de, İzmir Kemeraltı'nda ve Ankara Gençlik Park'ında tömbeki olarak sunuldu.

Bu nostaljik mekanların müdavimlerini ise genellikle orta yaşın üstündeki insanlar oluşturuyordu. Daha sonraki yıllarda aromalı nargileler hayatımıza girdi ve böylelikle daha büyük bir kitle özellikle üniversite gençliği tarafından özel bir tercih haline geldi.